Wybór odpowiedzi na pytanie, jaka jest najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł, okazuje się znacznie trudniejszy, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. W tym przedziale cenowym kończą się już kompromisy charakterystyczne dla tańszych konstrukcji, a zaczynają różnice wynikające przede wszystkim z odmiennego spojrzenia na muzykę.
Przez wiele lat w świecie analogu panowało przekonanie, że wraz ze wzrostem ceny otrzymujemy po prostu więcej wszystkiego. Więcej szczegółów, większą przestrzeń, lepszą dynamikę i dokładniejsze śledzenie rowka płyty. W praktyce jednak najlepsze wkładki MC z przedziału od 10000 do 20000 zł coraz rzadziej różnią się poziomem wykonania czy możliwościami technicznymi. Znacznie większe znaczenie ma sposób, w jaki prezentują muzykę i jakie emocje potrafią przekazać podczas wielogodzinnych odsłuchów.
Właśnie dlatego dwie wkładki kosztujące podobne pieniądze mogą wywoływać zupełnie odmienne reakcje. Jedna zachwyci rozmachem sceny dźwiękowej i precyzją lokalizacji instrumentów, druga urzeknie barwą wokali i naturalnością instrumentów akustycznych, a jeszcze inna sprawi, że po zakończeniu jednej płyty natychmiast pojawi się ochota na kolejną.
To właśnie ten ostatni aspekt interesował mnie najbardziej podczas przygotowywania tego zestawienia.
Nie chciałem stworzyć kolejnego rankingu opartego wyłącznie na porównywaniu parametrów lub krótkich odsłuchach przeprowadzanych podczas jednej sesji. Znacznie ważniejsze było sprawdzenie, które wkładki rzeczywiście potrafią towarzyszyć słuchaczowi przez wiele lat i nadal zachęcają do sięgania po kolejne albumy. W końcu zakup wkładki gramofonowej w tej klasie cenowej bardzo rzadko jest decyzją na jeden sezon.
Przez ostatnie kilkanaście miesięcy regularnie wracałem do tych samych nagrań. Na talerzu pojawiały się między innymi „Wish You Were Here”, „Love Over Gold”, „Kind of Blue”, „Waltz for Debby”, „Offramp”, ale również albumy Nightwish, Epiki, Kamelotu, Mägo de Oz czy ścieżki dźwiękowe z „Wiedźmina 3”, „Skyrim” oraz „Elden Ring”. Tak szeroki repertuar pozwala znacznie lepiej ocenić możliwości wkładki niż nawet najlepiej przygotowana płyta demonstracyjna.
Bardzo szybko okazało się również, że wybór najlepszej wkładki MC 10000–20000 zł nie polega na wskazaniu jednego bezdyskusyjnego zwycięzcy. W tym segmencie rynku niemal każda opisywana konstrukcja prezentuje poziom, który jeszcze kilkanaście lat temu był dostępny wyłącznie dla najbardziej wymagających miłośników analogu.
Z tego powodu kolejność modeli w zestawieniu ma znaczenie drugorzędne. Znacznie ważniejsze pozostaje to, jak dana wkładka współpracuje z konkretnym systemem, jak reaguje na różne gatunki muzyczne, czy wymaga wyjątkowo starannego doboru pozostałych elementów toru analogowego oraz czy po kilku miesiącach użytkowania nadal potrafi angażować równie mocno jak podczas pierwszego odsłuchu.
W opisach znajdziesz nie tylko charakterystykę brzmienia poszczególnych modeli, ale również informacje dotyczące współpracy z ramionami gramofonowymi, wymagań względem przedwzmacniacza, zachowania przy słabszych tłoczeniach oraz odniesienia do wielu dobrze znanych albumów. W kilku przypadkach pojawią się także porównania do legendarnych wkładek vintage, które przez dekady wyznaczały kierunek rozwoju współczesnego analogu.
Jeżeli więc zastanawiasz się, jaka jest najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł i szukasz modelu, który stanie się jednym z najważniejszych elementów Twojego systemu na wiele kolejnych lat, ten ranking powinien pomóc zawęzić wybór do konstrukcji rzeczywiście wartych uwagi.
Uwaga
Część linków w tym artykule ma charakter afiliacyjny. Jeżeli zdecydujesz się na zakup za ich pośrednictwem, mogę otrzymać niewielką prowizję bez dodatkowego kosztu dla Ciebie. Pozwala mi to rozwijać blog oraz przygotowywać kolejne niezależne testy i rankingi sprzętu analogowego.
Kilka słów o metodologii odsłuchów
Przygotowanie tego rankingu zajęło mi ponad półtora roku. W tym czasie przez mój system przewinęło się kilkanaście wkładek gramofonowych reprezentujących bardzo odmienne podejście do reprodukcji muzyki. Niektóre stawiały na bezwzględną precyzję, inne na barwę, jeszcze inne próbowały połączyć wysoką rozdzielczość z naturalnością przekazu.
Nie wszystkie opisywane modele należały do mnie. Część została wypożyczona przez znajomych melomanów, dystrybutorów lub właścicieli prywatnych systemów. Dzięki temu mogłem spędzić z nimi znacznie więcej czasu niż podczas typowych prezentacji salonowych i wielokrotnie wracać do tych samych płyt, sprawdzając ich zachowanie w różnych konfiguracjach oraz repertuarze.
Większość odsłuchów odbywała się w moim własnym torze analogowym, którego podstawę stanowią gramofon Technics SL-1210GEG, lampowy przedwzmacniacz gramofonowy Manley Chinook oraz wzmacniacz zintegrowany Luxman L-505uXII. Podczas wielu sesji korzystałem również ze słuchawek Audio-Technica ATH-ADX5000, które od lat pomagają mi oceniać przestrzeń, mikrodynamikę, różnicowanie planów, naturalność wokali oraz jakość średnicy.
Niektóre modele trafiały również do innych systemów, często opartych na zupełnie odmiennej filozofii brzmienia. Pozwalało to sprawdzić, które z nich zachowują swój charakter niezależnie od otoczenia, a które wymagają wyjątkowo starannego doboru pozostałych elementów toru.
Taki sposób pracy daje możliwość spojrzenia na sprzęt z zupełnie innej perspektywy niż podczas krótkiego odsłuchu w salonie audio. Kilka godzin wystarcza, aby ocenić pierwsze wrażenie. Dopiero po tygodniach spędzonych z dobrze znanymi albumami można przekonać się, czy dany model rzeczywiście zachęca do słuchania muzyki, czy jedynie imponuje podczas pierwszego spotkania.
Właśnie dlatego w trakcie testów regularnie wracałem do tych samych nagrań. Obok klasycznych albumów Pink Floyd, Dire Straits, Genesis, Camel, Milesa Davisa czy Pata Metheny’ego pojawiały się również płyty Nightwish, Epiki, Theriona, Mägo de Oz, a także ścieżki dźwiękowe z gier i muzyka filmowa. Tak szeroki repertuar pozwala znacznie lepiej poznać charakter każdej konstrukcji niż nawet najlepiej przygotowane wydawnictwo demonstracyjne.
Warto również wspomnieć o kilku ograniczeniach wynikających z konfiguracji używanego przeze mnie toru analogowego. Podczas większości odsłuchów korzystałem z przedwzmacniacza gramofonowego Manley Chinook oferującego maksymalne wzmocnienie dla wkładek MC na poziomie 60 dB oraz regulację impedancji w zakresie od 26 do 800 omów.
Dla zdecydowanej większości uczestników tego zestawienia nie miało to większego znaczenia. Wyjątkiem okazała się Rega Aphelion 2, która najlepiej współpracuje z obciążeniem wyraźnie niższym niż minimalna wartość dostępna w Chinooku. Dodatkowo konstrukcja ta została zaprojektowana z myślą o charakterystycznym trzypunktowym systemie mocowania stosowanym przez Regę. W gramofonie Technics była montowana klasycznie, za pomocą dwóch śrub, co mogło ograniczyć możliwość pokazania pełni jej potencjału.
Pewne zastrzeżenia dotyczą również Phasemation PP-1000. Bardzo niski poziom sygnału wyjściowego sprawia, że najlepiej współpracuje ona z wysokiej klasy transformatorem dopasowującym lub przedwzmacniaczem oferującym jeszcze większe wzmocnienie. Standardowy Manley Chinook pozwalał przeprowadzić rzetelne odsłuchy, jednak wymagał wyraźnie wyższego ustawienia poziomu głośności niż pozostałe modele obecne w rankingu.
Nie oznacza to oczywiście, że którakolwiek z tych wkładek została oceniona w niesprzyjających warunkach. Uważam jednak, że uczciwa recenzja powinna uwzględniać również te elementy toru, które mogły mieć wpływ na końcowy rezultat. Dzięki temu łatwiej odnieść przedstawione wnioski do własnego systemu i własnych doświadczeń.
Bo choć ten ranking próbuje odpowiedzieć na pytanie, jaka jest najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł, ostateczny rezultat zawsze pozostaje wypadkową współpracy wszystkich elementów toru analogowego oraz oczekiwań samego słuchacza.
Ranking najlepszych wkładek MC 10000–20000 zł
W przedziale od 10000 do 20000 zł zaczyna się jeden z najciekawszych obszarów świata analogu. To właśnie tutaj spotykają się konstrukcje reprezentujące bardzo odmienne szkoły brzmienia, a wybór konkretnego modelu coraz rzadziej sprowadza się do prostego porównywania parametrów technicznych.
Jeszcze kilkanaście lat temu wiele z opisanych tutaj wkładek można było spotkać wyłącznie w systemach budowanych przez najbardziej zaangażowanych miłośników płyt winylowych. Dziś dostęp do sprzętu tej klasy jest znacznie łatwiejszy, ale samo podjęcie decyzji wcale nie stało się prostsze.
Każda z konstrukcji obecnych w tym zestawieniu prezentuje wysoki poziom wykonania i oferuje możliwości pozwalające w pełni wykorzystać potencjał dobrego gramofonu. Różnice pomiędzy nimi nie wynikają jednak wyłącznie z ilości informacji odczytywanych z rowka płyty. Znacznie większe znaczenie ma sposób budowania muzycznej całości, charakter średnicy, prezentacja instrumentów akustycznych, skala dźwięku oraz umiejętność przekazywania emocji zawartych w nagraniu.
Jedne modele zachwycają precyzją i przejrzystością, inne urzekają bogactwem barw, a jeszcze inne potrafią sprawić, że nawet dobrze znane albumy odkrywamy na nowo. Właśnie dlatego odpowiedź na pytanie, jaka jest najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł, nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać.
Przygotowując ten ranking starałem się patrzeć na każdą konstrukcję nie tylko przez pryzmat pojedynczych aspektów brzmienia, lecz również codziennego użytkowania. Znaczenie miała współpraca z różnymi ramionami, wymagania względem toru analogowego, zachowanie przy słabszych tłoczeniach oraz to, co dla wielu melomanów okazuje się najważniejsze — chęć sięgania po kolejne płyty długo po zakończeniu pierwszego odsłuchu.
Kolejność prezentowanych modeli ma charakter umowny. W tym przedziale cenowym znacznie większe znaczenie od miejsca w rankingu posiada dopasowanie charakteru danej konstrukcji do własnego systemu, repertuaru oraz oczekiwań słuchacza. W praktyce oznacza to, że dla jednego melomana najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł będzie znajdowała się na początku zestawienia, podczas gdy dla innego idealnym wyborem okaże się model opisany kilka pozycji dalej.
W kolejnych częściach artykułu znajdziesz szczegółowe opisy wszystkich uczestników rankingu, ich mocne strony, ograniczenia oraz wrażenia z odsłuchów oparte na wielu miesiącach porównań przeprowadzanych z wykorzystaniem dobrze znanych albumów reprezentujących bardzo różne gatunki muzyczne.
Mam nadzieję, że pozwoli to nie tylko zawęzić listę potencjalnych kandydatów do zakupu, ale również lepiej zrozumieć, dlaczego dwie wkładki reprezentujące podobny poziom techniczny mogą oferować zupełnie odmienne spojrzenie na tę samą muzykę.
Hana Umami Red – test i opinia
🛒 Sprawdź aktualną cenę Hana Umami Red
Niektóre wkładki gramofonowe imponują od pierwszych minut odsłuchu ilością szczegółów, rozmiarem sceny lub spektakularną dynamiką. Są jednak również takie konstrukcje, których największe zalety ujawniają się znacznie później. Zamiast zwracać uwagę na pojedyncze aspekty brzmienia, stopniowo przekonują słuchacza do coraz dłuższych spotkań z muzyką. Hana Umami Red bez wątpienia należy właśnie do tej grupy.
Japońscy konstruktorzy od lat cieszą się opinią mistrzów łączenia wysokiej kultury dźwięku z umiejętnością budowania emocjonalnego kontaktu z nagraniem. W modelu Umami Red filozofia ta została doprowadzona do wyjątkowo dojrzałej formy. Już po kilku wieczorach spędzonych przy gramofonie staje się jasne, że nie jest to urządzenie stworzone wyłącznie po to, aby imponować parametrami czy zdobywać punkty podczas krótkich prezentacji. Znacznie ważniejsza okazuje się zdolność budowania naturalnej więzi pomiędzy słuchaczem a muzyką.
Nie bez powodu wielu miłośników analogu uważa Hanę Umami Red za jednego z najpoważniejszych kandydatów do tytułu, jaki może otrzymać najlepsza wkładka MC 10000–20000 zł. Łączy bowiem cechy, które rzadko występują razem — bogatą i nasyconą barwę, wysoką kulturę prezentacji, bardzo dobrą rozdzielczość oraz umiejętność zachowania muzykalności niezależnie od gatunku muzycznego.
Odsłuchy przeprowadzałem w rozbudowanym systemie analogowym opartym na gramofonie Pro-Ject Xtension 12 Evolution wyposażonym w 12-calowe ramię EVO 12 AS Premium HG. Za korekcję sygnału odpowiadał lampowy przedwzmacniacz gramofonowy Cayin CS-6PH, natomiast rolę wzmacniacza pełnił pracujący w klasie A model CR888 wykorzystujący lampy KT88. Podczas części sesji korzystałem również ze słuchawek Meze Empyrean II, które pozwalały dokładniej ocenić sposób budowania przestrzeni, mikrodynamikę oraz charakter średnicy.
System należał do zaprzyjaźnionego melomana od wielu lat związanego z analogiem, dzięki czemu mogłem spędzić z Umami Red znacznie więcej czasu niż podczas typowego testu salonowego. W praktyce oznaczało to możliwość wielokrotnego powracania do tych samych albumów i obserwowania, jak wkładka zachowuje się podczas długotrwałego użytkowania.
Przez kolejne tygodnie na talerzu pojawiały się między innymi płyty Milesa Davisa, Patricii Barber, Diany Krall, Dire Straits, Pink Floyd, Rogera Watersa, Loreeny McKennitt, Dead Can Dance, Ayreon, Kamelot oraz liczne nagrania muzyki klasycznej. Tak szeroki repertuar pozwolił bardzo dobrze poznać charakter tej konstrukcji i sprawdzić, czy rzeczywiście należy ona do grona najbardziej interesujących propozycji w segmencie, który wielu melomanów uważa dziś za najciekawszą część rynku wysokiej klasy wkładek gramofonowych.
Charakter brzmienia
Pierwszy kontakt z Haną Umami Red może być dla wielu osób zaskakujący. W czasach, gdy spora część drogich wkładek próbuje zwrócić uwagę słuchacza imponującą ilością szczegółów, szerokością sceny lub wyjątkowo wyrazistym charakterem, japońska konstrukcja wydaje się podchodzić do tego zadania w znacznie bardziej powściągliwy sposób.
Nie oznacza to oczywiście braku ambicji. Wręcz przeciwnie. Już po kilku płytach zaczyna być jasne, że projektanci Hany postawili sobie znacznie trudniejsze zadanie. Zamiast eksponować wybrane elementy nagrania, starali się stworzyć przetwornik potrafiący zachować właściwe proporcje pomiędzy wszystkimi składnikami muzycznego przekazu.
Najbardziej odczuwalne okazuje się to przy repertuarze opartym na głosie ludzkim. Album „Come Away With Me” Norah Jones od wielu lat pozostaje jednym z najlepszych sprawdzianów dla urządzeń aspirujących do wysokiej klasy. Hana pokazuje ten materiał z dużą kulturą i spokojem. Głos wokalistki ma odpowiednią gęstość i obecność, ale nie dominuje nad fortepianem, kontrabasem czy subtelną pracą sekcji rytmicznej. Wszystko pozostaje na swoim miejscu, tworząc wyjątkowo przekonującą całość.
Podobne odczucia towarzyszą odsłuchowi „The Girl in the Other Room”. Diana Krall potrafi zabrzmieć zarówno zbyt chłodno, jak i przesadnie aksamitnie. Umami Red unika obu skrajności. Fortepian zachowuje odpowiedni ciężar, kontrabas pozostaje dobrze osadzony w podstawie harmonicznej nagrania, a wokal emanuje swobodą charakterystyczną dla występu na żywo.
Ta umiejętność zachowania właściwych proporcji powraca praktycznie przy każdym repertuarze. Niezależnie od tego, czy na talerzu pojawia się jazz, rock progresywny, muzyka etniczna czy rozbudowane formy symfoniczne, Hana nie próbuje narzucać własnej osobowości. Jej największym atutem pozostaje zdolność budowania wiarygodnego obrazu wydarzenia muzycznego.
Średnica i wokale
Jeżeli istnieje jeden obszar pasma, który w największym stopniu decyduje o klasie wkładki gramofonowej, bardzo często jest nim właśnie średnica. To tutaj znajdują się ludzkie głosy, większość instrumentów akustycznych oraz ogromna część informacji odpowiedzialnych za emocjonalny odbiór muzyki. W przypadku Hany Umami Red już po kilku pierwszych odsłuchach staje się jasne, że konstruktorzy poświęcili temu zakresowi wyjątkowo dużo uwagi.
Największą zaletą japońskiej wkładki nie jest jednak spektakularne ocieplenie brzmienia ani próba sztucznego upiększania nagrań. Umami Red wyróżnia się przede wszystkim umiejętnością zachowania równowagi pomiędzy bogactwem barw, przejrzystością i wiarygodnością prezentacji. Dzięki temu wokale oraz instrumenty akustyczne brzmią przekonująco niezależnie od gatunku muzycznego.
Już podczas odsłuchu albumu „Blue” Joni Mitchell uwagę zwraca naturalna swoboda prezentacji. Głos wokalistki zachowuje delikatność, lekkość i charakterystyczną emocjonalność, ale jednocześnie nie jest sztucznie powiększany ani wysuwany przed linię kolumn. Poszczególne utwory różnią się od siebie nastrojem i energią, a Umami Red bardzo dobrze oddaje te subtelne zmiany bez potrzeby dodatkowego podkreślania ich środkami technicznymi.
Podobne wrażenia towarzyszą odsłuchowi albumu „Famous Blue Raincoat” Jennifer Warnes. W utworze „Bird on a Wire” szczególnie dobrze słychać zdolność Hany do budowania namacalnej obecności wokalistki przy jednoczesnym zachowaniu odpowiednich proporcji scenicznych. Głos jest wyraźnie obecny, ale nie dominuje nad instrumentami. Słuchacz otrzymuje przekonujący obraz wykonawcy funkcjonującego w realnej przestrzeni nagrania.
Na tle wielu współczesnych konstrukcji średnica Umami Red imponuje kulturą oraz dojrzałością. Nie ma tutaj śladów agresji, przesadnego rozjaśnienia czy sztucznego podkreślania detali. Wokale posiadają odpowiednią objętość i bogactwo harmonicznych, natomiast instrumenty akustyczne zachowują własną tożsamość oraz charakterystyczne barwy. Fortepian brzmi jak fortepian, gitara jak gitara, a kontrabas nie jest jedynie źródłem niskich częstotliwości.
W porównaniu z Ortofonem Cadenzą Black średnica Hany wydaje się bardziej płynna i organiczna. Ortofon oferuje większą ilość informacji o samym nagraniu i wyraźniej pokazuje różnice pomiędzy realizacjami. Umami Red częściej kieruje uwagę na wykonawcę oraz muzyczny przekaz.
Z kolei zestawienie z SPU Royal G MKII pokazuje dwa różne podejścia do budowania emocji. Klasyczny Ortofon oferuje jeszcze bardziej nasycone barwy i większą gęstość przekazu, natomiast Hana prezentuje bardziej neutralne i nowoczesne spojrzenie na średnicę.
Bardzo interesująco wypada również album „The Book of Secrets” Loreeny McKennitt. W utworze „Dante’s Prayer” głos wokalistki zachowuje niezwykłą lekkość oraz bogactwo harmonicznych. Umami Red pokazuje ogromną ilość informacji związanych z artykulacją i sposobem prowadzenia frazy, ale robi to w sposób całkowicie niewymuszony. Nic nie odciąga uwagi od samej muzyki.
Podobne obserwacje pojawiają się przy odsłuchu „Into The Labyrinth” Dead Can Dance. Lisa Gerrard należy do wokalistek, których głos potrafi bardzo szybko ujawnić wszelkie problemy związane z równowagą tonalną systemu. Hana radzi sobie z tym materiałem znakomicie. Wokal pozostaje niezwykle ekspresyjny, ale jednocześnie zachowuje pełną kontrolę i odpowiednie proporcje względem towarzyszących instrumentów.
Duże wrażenie robi również Leonard Cohen na albumie „You Want It Darker”. Charakterystyczna chrypka, głęboka barwa głosu oraz sposób budowania napięcia pozostają doskonale czytelne. Wiele bardzo analitycznych konstrukcji skupia uwagę przede wszystkim na fakturze głosu i detalach realizacyjnych. Umami Red pozwala spojrzeć na ten materiał bardziej całościowo. Znacznie łatwiej skoncentrować się na emocjach oraz przekazie zawartym w tekstach.
Równie przekonująco wypadają bardziej rozbudowane produkcje rockowe i metalowe. „The Black Halo” grupy Kamelot pokazuje, że Hana bardzo dobrze radzi sobie z materiałem zawierającym liczne warstwy aranżacyjne. Głos Roya Khana zachowuje odpowiednią ekspresję i energię, a jednocześnie nie traci naturalności nawet podczas najbardziej dynamicznych fragmentów albumu.
Ciekawych obserwacji dostarczył także album „Ghostlights” projektu Avantasia. Obecność wielu wokalistów reprezentujących różne style śpiewania pozwala bardzo łatwo ocenić zdolność wkładki do różnicowania głosów. Geoff Tate, Michael Kiske, Jorn Lande czy Sharon den Adel zachowują własny charakter, dzięki czemu słuchacz bez trudu rozpoznaje poszczególnych wykonawców nawet w najbardziej rozbudowanych fragmentach materiału.
Jeszcze trudniejsze zadanie stawia przed systemem album „Manifesto” grupy Amaranthe. Trzy różne wokale funkcjonujące równocześnie mogą bardzo łatwo doprowadzić do utraty przejrzystości. Umami Red zachowuje jednak porządek i czytelność, pozwalając śledzić każdą linię wokalną bez poczucia chaosu czy nadmiernego zagęszczenia przekazu.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje również sposób prezentowania głosów kobiecych. Tarja Turunen na albumie „Colours in the Dark” brzmi niezwykle swobodnie i przekonująco. Wokal zachowuje pełnię energii oraz operowy rozmach, ale jednocześnie pozostaje wolny od sybilantów i sztucznej o